Posted in Columns

Wereldschouders.

Wereldschouders. Posted on januari 30, 20127 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Schouders. Ik heb er twee. Maar soms heb ik het idee dat ik er achtentwintig heb. Op iedere schouder leunt een verhaal, een zorg, een zucht, een traan of een noodkreet. Ze zijn zwaar, mijn schouders. De spieren in mijn nek trekken en mijn hoofd doet er zeer van. Mijn rug draagt lasten van anderen en mijn lasten. Ik sjouw door tot ik niet meer kan. Maar als ik denk dat ik niet meer kan, blijk ik altijd nog te kunnen. Nog meer. Nog verder. Gewoon doorgaan. Dat is er wat er van je wordt verwacht. Dus dan doe je dat ook. Mijn schouders hebben verschillende werelden gezien, terwijl ik al dertien jaar niet meer op vakantie ben geweest.

Je zeurt niet omdat je de zuchten, tranen, verhalen, zorgen en noodkreten draagt van een ander. Je doet het met liefde. Daar zijn je schouders voor. Niet alleen voor jouw bagage. Maar ook voor de bagage van je vrienden en familie. Dingen die ze met je delen omdat ze jouw mening willen en omdat ze je vertrouwen. Je bent hun pilaar. Je doet het voor hen, omdat het liefde is.

Mijn schouders hebben ook hun eigen verhalen. Mijn verhalen, mijn noodkreten, mijn zuchten en mijn tranen. Die moeten mijn schouders ook dragen. De rugtas die aan mijn schouders hangt is veel groter dan mensen zouden durven denken. Verborgen. Weggestopt. Niemand hoeft het te weten. Toch moet je als mens soms je ei kwijt. Dat doe je dan bij mensen wier lasten jij draagt op jouw schouders. Zij zijn er ook voor jou. Alleen zij besluiten jouw lasten niet te dragen. Ze schudden het van zich af, alsof het niets is. Het is ook niets. Voor hen. Voor mij is het mijn hart. Mijn diepste binnenste. Mijn ziel. Mijn ik. Gelukkig ken ik dat soort mensen niet meer. Ik ken nu alleen nog maar mensen die met liefde mijn lasten dragen. Net zoals ik met liefde hun lasten draag. Lasten dragen kan je niet alleen. Dat doe je samen.

Natuurlijk lach je dagelijks. Een lach in de morgen, is een dag zonder zorgen. Dat werd mij altijd verteld. Dat bleek achteraf helaas een leugen te zijn. Want hoeveel je ook lacht, hoe aardig je ook bent voor jezelf, de zorgen verdwijnen nooit. Jaren leef ik al met de gedachte dat de zorgen op een dag wel zullen verdwijnen. Dat ze niet verdwijnen als sneeuw voor de zon, helaas. Maar wel met moeite. Met hard werken en met prioriteiten stellen. Mijn prioriteiten moest ik elke keer bijstellen voor nieuwe prioriteiten. Zo bleef ik heen en weer schommelen in een onstabiele boot. Na verloop van tijd werd die boot wel wat stabieler, maar bleef onstabiel. Schouders werden me aangeboden. Niet alleen voor een lach en een traan, maar ook voor een hand om op te steunen. Die schouders hebben mij gered.

Mensen die claimen volledig open te zijn naar hun beste vrienden, geloof ik niet. Hoe open en eerlijk je ook claimt te zijn, je houdt altijd dingen voor jezelf. Ik kan heel open zijn, maar ben eigenlijk een binnenvetter. Ik vertel je veel, maar tegelijkertijd vertel ik je niets. Mijn diepste gevoelens kent niemand. Toch zou ik daar soms wel eens een schouder voor willen. Dat er iemand is bij wie ik in tranen uit durf te barsten en durf te vertellen hoe bang ik soms wel niet ben voor de toekomst. Hoe eng ik sommige dingen vind en dat ik het moeilijk vind om mijn gevoelens onder woorden te brengen. Hoe verschrikkelijk ik het vind om me kwetsbaar op te stellen. Mijn hoofd loopt over van gedachten. Gedachten die ik amper kan vertellen. Of eigenlijk niet. Of er nou tien schouders zijn die bij me staan. Of er nou twintig mensen zijn bij wie ik in tranen uit durf te barsten. Woorden zijn er soms gewoon niet. De diepste gevoelens blijven binnen. Je pot al je pijn, stress en ellende op. Steeds dieper en dieper. Net zo lang en net zo diep tot je ze niet meer voelt.

Natuurlijk heb ik fantastische vrienden bij wie al dit bovenstaande zou kunnen. Die me zouden bellen als ze dit lezen of me sms’en en vragen wat er aan de hand is. Die hebben we allemaal. Maar ergens lijkt mijn diepste binnenste er niet bij hun uit te willen komen. Dat ligt niet aan hun vriendschap. Totaal niet. Dat ligt aan mij. Ik kan het gewoon niet. Ik kan mijn angsten, dromen, mijn echte diepste binnenste-ik niet vertellen.

Soms heb je alleen een schouder nodig. Niet eens voor een traan of een lach. Nee, alleen voor steun. Alleen om je hand op neer te leggen. Dat is vaak al genoeg om door te gaan op die redelijk stabiele maar nog steeds onstabiele boot. En daar denk ik dan aan wanneer ik in bed lig en ik soms denk dat ik niemand heb op wie ik kan steunen en rekenen. Want die zijn er wel. Die zijn er zeker. Maar soms voel je je zo alleen dat het lijkt alsof je ook echt alleen bent. Dat je alleen de wereld op je schouders draagt en mijn ogen zich vullen met tranen. Tranen die er niet uit komen. Je wilt wel huilen, maar je kan niet huilen. De tranen komen niet. Want als je huilt, geef je toe dat je verliest van de wereld die op je schouders rust. En dat is onacceptabel.

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

7 thoughts on “Wereldschouders.

  1. Hey Thamar,

    Mooi en zo eerlijk ook. Wilde je even laten weten dat de teksten die je voor je eigen site schijft opvallend taalkundig en literair veel beter in elkaar steken. Dit ten opzichte van jullie zoet-zuur blog. Dat sterkt maar hoe een veelzijdig schrijftalent je bent!! Ga zo door 🙂

    Maria

  2. wereldschouders. schrijftalent zeker. ben onder de indruk. wereldmeid, ik wou dat ik ze tegenkwam zoals gij. ga zo door. en laat je soms dragen. door de kosmos, het heelal, golven? energie? er is iets dat ons draagt en door en door kent. daar zijn geen woorden voor en zelf zou ik me er niet aan wagen. ik geloof er niks van ik durf er niet op te vertrouwen maar het is er. toch?

  3. Nice en pure written, en hoe blessed zullen de mensen om je heen zijn met jou sterke schouders. Ik geloof dat niemand mijn lasten kan dragen, ze kunnen t proberen maar helemaal is onmogelijk.Hoe sterk ik ook in mijn schoenen sta en mezelf ook ken, soms weet zelfs ik even niet wie ik ben. Mijn Creator weet t echter wel aangezien Hij me gemaakt heeft. Ik kniel dan ook dagelijks 5x op mijn kleed om de lasten er even af te gooien,te refreshen en de tranen te laten komen op een plekje dat niemand ziet.Als de kleinste van de kleinste leg ik mijn gevoel bij De Grootste om vervolgens weer op te staan, de wereld aan te kunnen en lasten te kunnen dragen… This is my way en op een of andere manier wil ik je ff laten weten dat een vreemde, ik dus, gedurende dat special moment ook ff een smeekgebedje deed voor jou….Of je t kan waarderen of niet doesn’t matter…I think your real…and I like it,haha! Peace…

Geef een reactie