Posted in Columns

Hoe word ik de beste versie van mezelf

Hoe word ik de beste versie van mezelf Posted on 2 maart 20157 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

won

Al een tijdje ben ik de weg ‘kwijt’. Niet kwijt-kwijt zoals ik mijn sleutels, telefoon en hoofd altijd kwijt ben, maar ik weet even niet wat ik met mezelf aan moet. Ik weet niet zo goed wat ik met mezelf moet en ik leef heel erg vanuit mijn hoofd. Hiermee wil ik zeggen dat ik aan de lopende band gedachten creëer in mijn hoofd. En, ook al vergeet ik het soms: gedachten zijn maar gedachten. Deze zijn niet waar. Het enige waar je wat aan hebt zijn ideeën (als je ze uitvoert dan – en als het geen moord, doodslag of andersoortig iets is waar je mensen pijn bij doet). Gedachten maken je alleen maar gek. Als je dan net zoals ik in je hoofd leeft, dan ben je echt niet blij (en de mensen om je heen ook niet). Ik weet het, ik lijk wel gek. Moet je raden: dat ben ik ook. Knettergek. Maar ook ik wil de beste versie van mezelf worden (en ik kan écht een awesome versie zijn, heus!)

Om te bepalen wie ik wil zijn, moet ik eerst bepalen wie ik nu ben, wie ik wil zijn en hoe ik dat ga bereiken. Dus, bereid u voor op een volledig mini-rapport.

Wie ben ik nu?

Ik schrijf het bewust voor mij, want ik ben geen psycholoog. Ik kan niet aan jou uitleggen wat jij moet doen om een goede, toffe, awesomere versie van jezelf te worden. Je kan wel proberen om mijn punten te gebruiken en kijken of het werkt. Je kan het maar proberen. Baadt het niet dan schaadt het niet, zeg maar.

Wie ben ik nu? Ik ben een 31-jarige vrouw die redelijk goed in haar vel zit. Ik ben de laatste tijd alleen ontzettend ontevreden met mijn leven. Dit komt omdat ik geen baan heb waar ik trots op kan zijn, omdat ik heel veel dingen laat (sociale contacten, want ik heb vaak geen zin) en daarnaast ben ik stiekem ook nog, op de achtergrond, aan het strijden met een lichte depressie en ADD. Het valt allemaal wel mee. Zo opschreven lijkt het veel erger dan het is, maar door dit alles ga ik dus in mijn hoofd leven.

Er zijn momenten dat ik gewoon voor het raam ga staan en volledig verzink in gedachten. Alles passeert de revue. Alles wat mij onzeker kan maken, praat ik mezelf met liefde aan. Ik kan zulke gedachten moeilijk loslaten en hoe langer ik ze vasthoud, hoe meer ik van die ‘staarsessies’ krijg, hoe erger het wordt. Het wordt dan zo’n grote put vol met gedachten. Ik kan er, bij wijze van spreke, gaan zitten vissen naar gedachten en daar een hele dag mee bezig zijn. Ik ben afwezig en onaangenaam gezelschap. Bovendien voed ik mijn eigen onzekerheden op allerlei manieren en daardoor ga ik bijzonder slecht functioneren. Ik word daar heel erg gestoord van. Mijn gedachten nemen een loopje met me en dat vind ik niet relax.

Omdat ik zo in mijn hoofd leef, ben ik mezelf niet. Ik vind het ontzettend irritant om mezelf niet te zijn en dat door te hebben en toch door te gaan met denken en doen. Het is misschien voor de mensen om mij heen terror, maar het is voor mij net zo goed verschrikkelijk. Ik voel dat ik dit niet ben, maar ik heb er heel veel moeite om daaruit te komen.

Wie wil ik zijn?

Mezelf. Maar wie is dat? Ik ben niet onzeker. In ieder geval niet zó onzeker. Ik weet wie ik ben, wat ik aan mezelf heb en wat ik waard ben. Ook al heb ik geen baan, ben ik wél trots op wat ik nu creëer en wat ik kan creëren. Er is geen angst om stappen te ondernemen naar een toekomst, waar ik mijn projecten eens tot uitvoering breng. Ik wil iemand zijn die nadenkt over projecten, maar niet nadenkt over wat er allemaal fout kan gaan met zulke projecten. Ik wil iemand zijn die niet zo sterk twijfelt aan haar kunnen, haar ideeën en haar creativiteit.

Ik wil iemand zijn die zeker is van haar werk. Dat ik weet wat mijn werk waard is en dat ik niet hoef te twijfelen of mijn werk wel goed genoeg is. Met mijn werk bedoel ik al mijn werk in de toekomst en nu. Maar niet alleen qua werk, maar ook qua relaties. Vriendschappen, verkering, kinderen. Ik wil opener kunnen zijn zonder altijd maar bang te zijn. Ik wil leven met meer lef in plaats van dingen laten uit angst.

Ik wil de moeder, vrouw en vriendin zijn die ik weet dat ik kan zijn, maar die ik onderweg naar Het Grote Ergens kwijt ben geraakt. Gelukkig weet ik dat het in me zit, maar het is wel belangrijk om dat te vinden. Ik wil the total package als het gaat om zekerheid, niet alleen een beetje van dit en een beetje van dat. Ik wil alles en ik heb recht op alles.

Hoe ga ik dat bereiken?

Ik ga dit bereiken door uit mijn hoofd te stappen, door mijn gedachten onder controle te houden. Het zal wel wat werk kosten, want ik leefde in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn geen kleine dingetjes in mijn hoofd meer, maar ze zijn echt gaan leven. Er zijn soms momenten dat ik moet voelen wat ik voel. Dat zoiets betekent dat ik even weg moet lopen om te beseffen wat ik voel, het binnen te laten komen en het van me af te schudden, dan so be it. Als ik daardoor even wacht met antwoord geven, omdat ik goed moet nadenken wat iemand nou precies tegen me zegt, dan het zij zo. Soms moet ik leren om echt te horen wat iemand zegt. Te luisteren in kalmte.

Het belangrijkste is dat ik uit mijn hoofd kom. Dat ik dingen ga doen waardoor ik weer trots op mezelf kan worden. Dat betekent dat ik lekker verder ga met mijn blog hoe ik bezig ben, maar ook dat ik actiever ga sporten, dat ik vaker contact op ga nemen met vrienden (en ga afspreken!). Dat ik me weer lekker in mijn eigen vel ga voelen, zodat die onzekerheden geen poot hebben om op te staan. Het betekent dat ik dingen ga doen waardoor ik er zelf voor zorg dat ik goed over mezelf ga denken. Dat kan namelijk niet anders behalve ik. En sowieso, hoe zou ik aan andere mensen moeten vragen of ze even mijn ‘inner me’ problemen willen oplossen?

Dus op een rijtje:

  • consequent blijven bloggen
  • nog actiever naar werk zoeken
  • actiever gaan sporten (minimaal 3 x per week)
  • gezonder keuzes gaan maken in eten
  • vaker afspreken met vrienden
  • ook leuke dingen alleen doen

So, let’s do this! Niet te enthousiast, want dat vind ik weer zo nep klinken. Gewoon doen en vanaf daar zie ik wel verder.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

7 thoughts on “Hoe word ik de beste versie van mezelf

  1. Heb een tijdje zitten twijfelen of ik wel of niet zou reageren……
    Ondertussen lijken mijn comments haast wel die van een groupie of een stalker…..
    Absoluut niet mijn bedoeling, dat vooropgesteld.
    Maar ook hierin herken ik weer zo onbeschrijflijk veel!
    Ook ik, moeder van 31, ben op een punt in mijn leven dat ik even niet weet wie ik ben en waar ik nou precies hoor te staan.
    Sinds vorig jaar een baan, maar toch ben ik nog niet tevreden, nog niet “gelukkig genoeg”.
    Ik zoek iets…maar wat.
    Mijn weg hoop ik te kunnen vinden d.m.v. yoga en me verdiepen in mezelf (via boeddhistische manieren/boeken etc.). Moet zeggen, dat help meer dan ik verwacht had!

    Ik denk dat het misschien ook wel een dertigers dip is….. plus daarbij komt ook nog eens dat wij allebei erg jong moeder waren en dit onze zoektocht naar de ware ik toentertijd enorm op gehaast heeft/door de war gegooid heeft.

    Uiteindelijk komen we vast wel op een plek waarvan we zeggen: Ik ben tevreden (okay, eerlijk is eerlijk…..100% overtuigd ben ik niet, want ik ben een pessimist en dingen zijn vaak nooit goed genoeg 😉 )…maar toch. Heb geen ADD….wel een ander “labeltje”….maak het niet makkelijker.

    Soms heb je met mensen zoiets van: Dit is een zelfde versie van mij…..maar dan op een andere plek en net even anders. Een versie van mij die ik ambieer.
    Raar…..het is bijna een soort van parallel universum…..maar toch ook niet.
    Wat ik wil zeggen is; jij en ik zijn lang zo verschillend niet. Wij zijn “van hetzelfde soort”.
    Onze levens lijken op elkaar en zo ook onze gedachtegangen en emoties.
    Eigenlijk best eng….maar voor mij fijn dat jij het van je af blogt. Heb ik veel aan!

    Thanks Thamar! You rock!

    1. No, you rock! Nooit denken dat je een stalker lijkt op mijn blog als je reageert! Ik vind het juist superleuk dat je zoveel reageert. Bovendien vind ik het lezen van comments gewoon echt heel leuk, so no worries.

      Bizar hè dat twee onbekende mensen toch zoveel op elkaar kunnen lijken. Laat je toch inzien dat je nooit alleen op de wereld bent! Ik denk dat je inderdaad gelijk hebt als het gaat om een dertigersdilemma. Ik denk dat dit inderdaad mede de oorzaak is, maar ik geloof dat het ook iets dieper zit. Maar daar kom ik nog wel achter. Good luck met jouw rocky road!

      Blijf vooral lezen, reageren, liken & gillen, vind ik alleen maar awesome! <3

    2. No, you rock! Nooit denken dat je een stalker lijkt op mijn blog als je reageert! Ik vind het juist superleuk dat je zoveel reageert. Bovendien vind ik het lezen van comments gewoon echt heel leuk, so no worries.

      Bizar hè dat twee onbekende mensen toch zoveel op elkaar kunnen lijken. Laat je toch inzien dat je nooit alleen op de wereld bent! Ik denk dat je inderdaad gelijk hebt als het gaat om een dertigersdilemma. Ik denk dat dit inderdaad mede de oorzaak is, maar ik geloof dat het ook iets dieper zit. Maar daar kom ik nog wel achter. Good luck met jouw rocky road!

      Blijf vooral lezen, reageren, liken & gillen, vind ik alleen maar awesome! <3

  2. Hoi Thamar,

    Hoe herkenbaar! Het is mij ook overkomen….meerdere keren in meer en mindere mate. Tijdens de coach opleiding die ik heb gevolgd heb ik veel over mijzelf geleerd en ben ik meer tot rust gekomen. Dat was echt een van de beste keuzes die ik heb gemaakt.
    Dat de hele tijd in je hoofd zitten is vooral herkenbaar. Je gaat jezelf bijna de meest belachelijke dingen laten geloven door naar je gedachten te luisteren! Ik heb het onder controle door te mediteren. Het liefst elke dag, dat komt er vaak niet van, maar wel regelmatig. Ik ben nog eens introvert ook, dus het is lastig uit mijn hoofd te komen. (of uit huis, of onder de mensen……lang leve het internet!)
    Die dertigers dip waar Liz het over heeft, ben ik het wel mee eens. Ik denk dat in de huidige maatschappij/samenleving dat ook niet zo gek is. Er wordt van alle kanten aan je getrokken en gepushed, je moet van alles en nog wat, en het liefst nog beter dan een ander. Om gek van te worden toch?
    Ik denk dat het feit dat jij (en heel veel anderen) en zo bewust mee bezig bent, en ook zo open, alleen maar mee werkt in de ‘zoektocht (uuugh wat klinkt dat….stereotype) naar jezelf’.
    All the best!

    Marjolein

    1. Hoi Marjolein,

      Bedankt voor je reactie! Leuk! Ik heb inderdaad vaker gehoord (toevallig vandaag nog) dat mediteren écht een oplossing daarvoor is (en voor deze negatieve maatschappij, dus al met al altijd goed om te doen). Ik ga gewoon de proef op de som nemen en kijken wat ik er van vind en of ik er rust in kan vinden. Ben benieuwd, dank voor de tip!

      We zullen zien, maar alles komt heus op zijn pootjes terecht. Zoals altijd!

      Nogmaals dank.

Wat vind jij?