Posted in Columns

Zwakzinnige internetgebruikers

Zwakzinnige internetgebruikers Posted on juni 5, 20153 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Zelfhulpboek

not-sure-if-troll

Kan even iemand uitleggen wat er met de wereld aan de hand is? Of eigenlijk, met de mensen die op die wereld wonen? Onlangs zat ik me, zoals heel vaak, te bemoeien met mijn eigen zaken of er werd een blog voor mijn neus gepresenteerd. De blog van Sabine Metz (topfotograaf, en nog eens een kien schrijvertje, leuk. Maar ik ben hier niet om reclame voor haar te maken) om precies te zijn. Daar waar er wederom aandacht wordt gegeven aan bodyshaming. Die term klinkt jullie ondertussen toch wel bekend in de oren?  Niet? Nou body shaming wordt gedefinieerd als ongepaste negatieve houdingen en reacties op het gewicht of de maat van een persoon. Kortom: mensen pesten vanwege hun figuur of een gewicht. Ordinair pesten. Tegenwoordig erg handig zo achter een computer. Dus van ordinair pesten op een schoolplein gaan we naar pesten op social media. Diep triest. 

Het ziet er heel zielig uit als iemand vanachter zijn (anonieme) Facebookaccount mensen compleet de grond instampt met kortzichtige opmerkingen. Schandalige opmerkingen als: “Ik dacht dat het anorexia tijdperk voorbij was,” als er een model voorbij komt die toevallig vier maten slanker is dan de pester. Maar daar blijft het niet bij, op het moment dat er een model voorbij komt met een grotere maat dan wat de pestkoppen als gemiddeld zien, is ze uiteraard een vet varken en zou ze niet mogen bestaan.

De grootste grap is dat ineens iedereen van alles te doen heeft met de gezondheid van modellen; de dunne en de dikke modellen. De mensen die kijken naar de foto van het slanke model, gaan natuurlijk allemaal collectief sla eten en de mensen die de foto van het vollere model zien gaan allemaal verenigd hamburgers eten. Want ja, dat is wat een foto met je doet. Mediarepresentatie is al eens prachtig uitgelegd door Yasmine Schillebeeckx. In het kort: het gaat erom dat je erkent wordt door de media. Dat je gezien mag worden, want je bestaat. Niks meer, niks minder. Dunne vrouwen promoten geen anorexia en dikke vrouwen promoten geen obsesitas.

Het is echt niet nodig om iemand z’n reet te kussen als je daar geen zin in hebt, maar als je iets niet mooi vind – wat overigens helemaal oké is – kan dat ook op andere manieren verwoord worden, lijkt me. Ligt vast aan mij, maar ik heb bijvoorbeeld geleerd dat je gewoon kan zeggen: “Dat vind ik niet zo mooi.” of “Dat is niet zo mijn smaak.” of als je het écht nodig hebt om ietwat duidelijker te zijn om jouw smaak uit te leggen dan doe je dat, maar vergeet niet dat het mensen zijn waar je het over hebt. Andere levende wezens met emoties, en zo.

Het is al sinds de komst van het internet compleet normaal om te cyberpesten. Ook ik heb me hier schuldig aangemaakt toen ik begin twintig was en tekeer ging op het Partypeeps2000.com forum. Lage discussies, mensen uitschelden en allerlei andere verwensingen gooide ik met volle overgave het net op. Sorry daarvoor, ik heb mijn leven gebeterd.

Het is helemaal gewoon om je als een (anonieme) flapdrol achter je computer te verstoppen, de grootste woordenkots uit je vingers te laten komen en dan ook nog eens het lef hebt om op enter te drukken. Waarom? Voor de likes? Zijn likes een soort van rush? Zou zo iemand nou geil worden van 3 likes? Is het bevredigend om iemand compleet de grond in te boren op basis van haar figuur? Het kan zijn dat ik net ontzettend opmerkelijk nieuws heb gemist. Nieuwe studies naar de effecten van likes op het seksuele gedrag. Je weet het niet. Hoe je het went of keert: je blijft gewoon een flapdrol. Of ben ik nu ook aan het pesten? Moeilijke zaak.

Als het gaat om vrouwenempowerment ben ik een ongelofelijke moraalridder. Zo eentje waar mensen gewoon misselijk van kunnen worden. “Vrouwen moeten niet steunen op elkaar.” “Vrouwen die solidair met elkaar zijn, zijn losers.” “Als je andere vrouwen nodig hebt, ben je een kneus.” Nou en. Dan maar een kneus. Ik heb namelijk helemaal niks te maken met wat dat soort vrouwen van mij vinden. Ik zou niet eens een beetje solidair willen zijn met die vrouwen.

Dat je je eigen mannetje staat, more power to you. Ik sta ook mijn eigen mannetje, maar ik vind het niet oké als mijn medevrouw aan de schandpaal genageld wordt omdat zij toevallig maat 32 of maat 56 heeft. Mooi vinden is een ander verhaal, maar iets wel mooi of niet mooi vinden, hoeft toch niet met de grond gelijk gemaakt te worden? Als mij dat een kneus maakt, so be it. Lekker belangrijk.

Overigens gaat het echt niet alleen over vrouwendingen, want er zijn genoeg mannen die ook flink te grazen worden genomen. Herinner je Dancing Man nog? Die kreeg hele emmers shit over zich heen omdat hij, zo dik als hij is, niet zou mogen dansen en niet gelukkig mag zijn. Sterker nog: hij moest maar eens zelfmoord plegen. De meest gegeven tip van mensen met een kreupel brein op internet. Allemaal goedbedoeld, uiteraard. Die goede zorgen van die mensen. Hartverwarmend is het. Echt.

“Ja, maar ik mag toch gewoon mijn mening geven,” typt bijna iedere trol. Jahaaaa, dat mag. Natuurlijk mag dat. Waarom zou het niet mogen? Vrij land, blablabla. Tu es Charlie en nog meer van die prietpraat. Maar sinds wanneer horen fatsoensnormen niet meer bij het geven van een mening? Wanneer is het gewoon geworden om zonder grenzen aan te geven wat je van iemand vindt? Ga je mij vertellen dat als je recht voor een, heel slank, meisje staat en zegt: “Jezus! Jij mag wel dood, je ziet eruit als een anorexiapatiënt!” of als je voor een dikke vrouw staat en zegt: “Holy whale!” Nee hè. Nee. Misschien als je 14 bent en stoer wil doen voor je vriendjes, misschien dan. Steeds meer krijg ik het idee dat pubers volwassener zijn dan de volwassenen die gebruik maken van het internet.

En good lord, dan heb ik het nog niet eens over geloofskwesties, zwarte piet, politiek of je nieuwe schoenen. Er is altijd wel voer om iemand compleet de grond in te stampen.

Soms komen er echt dingen voorbij op het internet waardoor ik het liefst mijn ogen uit wil steken met een vork. Toch zeg ik niet altijd iets. Het is namelijk verloren energie. De drogreden ‘ik mag toch ook mijn mening geven’ staat immers onder CTRL+V. Compleet nutteloos om op te reageren. Blijkbaar snappen veel mensen niet dat dit echt niet oké is, maar goed, wat kan je wél snappen als je denkt en reageert alsof je je hersenen in de baarmoeder van je moeder hebt achtergelaten? Goed, ik houd maar gewoon hoop dat het ooit goedkomt met deze zwakzinnige internetgebruikers. Yeah, ik noemde je opmerkingen dom en jou ook nog eens een flapdrol: hoe voelt dat nou? Misschien heb ik mijn leven nog niet helemaal gebeterd. Sorry.

 

Disclaimer: met zwakzinnig bedoel ik mensen met hele domme opmerkingen en heus geen verstandelijk gehandicapten mensen, zo slecht ben ik ook weer niet.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

3 thoughts on “Zwakzinnige internetgebruikers

  1. Internet is berucht om het feit dat het vreselijke dingen bij mensen oproept inderdaad. Door de anonimiteit voelen mensen zich vrijer. En daarnaast versterken groepen elkaar en gaan ze steeds harder schelden.

    Ik heb er ook een hekel aan!

Geef een reactie