Happie & Sappie: Restaurant Fred

In Happie & Sappie vertel ik over mijn ervaringen in horecagelegenheden. Eerlijk, vriendelijk en authentiek. Hoe is de kaart, hoe zit het met de locatie? Hoe smaakte het eten, hoe was de bediening, wat was de verhouding tussen prijs en kwaliteit? Dat en meer in Happie & Sappie. Vandaag: Restaurant Fred.

Normaliter bestaat Happie & Sappie erg makkelijk uit een standaard opgebouwde review. Echter wil ik dat standaard template voor Restaurant Fred toch even loslaten. Er zijn geen hartjes genoeg op de wereld, om te vertellen wat ik van restaurant Fred vond. Het eten was spectaculair, maar misschien vond ik de gastvrouwen-en heren nog wel fijner dan het eten.  Ik heb me de hele dag uitgehongerd omdat ik zeker wilde weten dat ik intens kon genieten van het eten. Met volle teugen en kalme smaakpapillen (natuurlijk onzin, ik heb heus een tosti en wat koekjes gegeten).

Geïntimideerd

We hadden om half 7 gereserveerd. Ik ben nooit bang om te laat te komen. Maar deze twee Michelinsterren die Restaurant Fred heeft intimideerde me. Hierdoor durfde ik niet te lang te twijfelen over wat ik aan moest doen. Er bestond niet eens twijfel of ik hakken of sneakers aan wilde trekken. Ik was nog nooit bij Fred geweest, maar ik durfde me nu al niet te vertonen op sneakers. All black, lekker makkelijk. Alle intimidatie bij elkaar resulteerde in een aankomst van 10 minuten te vroeg. Nou, als iets mij nooit overkomt, is dat het wel.

Beleving

Eigenlijk ben ik een ontzettende kakker. Tenminste, dat kan ik zijn. Ik vind het heerlijk als ik in de watten word gelegd en word behandeld alsof ik er toe doe. Ik doe er ook toe, maar alsof ik Koningin Maxima ben. Ik vind dat echt onmenselijk fijn. Nu kom ik zelden in restaurants waar ik behandeld word als Koningin Maxima. Maar bij restaurant Fred was de persoonlijke aandacht zo perfect uitgevoerd dat ik me bijna een prinses waande. En het was niet zo dat de ene gastvrouw aardiger was dan de andere gastheer. De persoonlijke aandacht en vriendelijkheid had zich perfect verspreid over alle werknemers van restaurant Fred. Dat is alleen al een geweldig pluspunt; aangezien fatsoen, vriendelijkheid en onverdeelde persoonlijke aandacht bijna nergens meer te krijgen is.

Smaakvermaakjes

Wijn met een verhaal

De sommelier kwam met een wijntafel aangereden, maar helaas konden wij niet drinken. Toen vroeg de sommelier of hij mij wat anders in mocht schenken. Dat vond ik prima. Ik dacht dat ik alleen simpel wat te drinken kreeg, maar niets was minder waar. Ik kreeg ‘Paul Giraurd Jus de Raisin’. Een licht mousserende alcoholvrije wijn. Het verhaal gaat dat Paul Giraurd alcoholvrije wijnen heeft ontwikkeld, omdat hij wilde dat zijn dochters veilig waren. Met alcohol was rijden nooit veilig, maar de dranken van Paul Giraurd waren goddelijk. Echter wilde hij dat zijn dochters veilig waren en zorgde dat dezelfde druiven voor alcoholvrije dranken werden gebruikt. Ik luisterde naar de sommelier en ik vond de wijn al lekkerder dan welke alcoholhoudende wijn ook. Het verhaal liet mij de wijn beleven.

Vier gangen

Ik heb wel eens vaker een viergangenmenu gegeten. Ik heb nog nooit eerder bij een tweesterrenrestaurant gegeten. Maakt het wat uit? Ja, het maakt wat uit. In prijs uiteraard, maar ook zeker in smaak, beleving en opmaak. Het zag er allemaal zo prachtig uit. Zie hieronder de beelden.

◊ Smaakvermaakjes Het werd ontzettend leuk opgediend, op een soort van rekje. Ik heb natuurlijk absoluut geen weet van de officiële termen, maar ik weet wel wanneer ik iets mooi of leuk vind. En dit vond ik leuk! Van boven naar beneden: cake van olijf met makreel en gedroogde tomaat, kaassoufflé van bunkerkaas uit Schalkhaar en de laatste was een hoorntje met chorizo en mosterd.

◊ Eerste gang Of we van verassingen hielden. “Hm, dat vind ik nogal spannend.” Stel je voor dat ik het niet zou lusten? Dat zou ik echt heel erg vinden. Maar het spannend vinden, was natuurlijk een beetje de bedoeling. We lieten ons dus verrassen, want meegaan in de beleving zit soms vol met verrassingen. De eerste gang was een paling, gerookt met zuring en bleekselder. Nu ben ik geen fan van bleekselderij en die proefde ik wel direct. Toch stoorde het me minimaal en was het groene goed wel echt heel erg lekker. En het zag er natuurlijk prachtig uit. Zoals je zou verwachten in zo’n restaurant.

◊ Tweede gang Nu waren mijn verwachtingen bij de Smaakvermaakjes eigenlijk al voldaan, maar Fred ging gewoon door. De tweede gang bestond uit een tartaar van zeebaars, gemarineerd met een Champagne vinaigrette met parmezaan en Australische wintertruffel. Dit gerecht was zacht, maar er zat tegelijkertijd een goede crunch in van de parmezaan die was

◊ Derde gang Deze was echt bijzonder. Deze was gewoonweg prachtig. Zoals je kan zien in de galerij is het een kom met een deksel. Waar de deksel van gemaakt was, is een raadsel, maar het was eetbaar en er zaten macademianoten, pompoen en biet in. En als je de deksel optilde (wat natuurlijk niet in mij opkwam, zag je een prachtige coquille liggen met buikspek, mirin, orzo, paksoi en taugé. Hemels, echt.

◊ Vierde gang Vlees! Yes! Ik zei tussen de derde en deze gang in, dat ik wel toe was aan een stukje vlees. Nu ben ik echt een vismevrouw, maar na drie gangen vis kon ik wel een vleesje waarderen. Nu werden mijn gebeden verhoord.  Op het bord lag een lam uit de Pyreneeën, ingesmeerd met een duxelle van paddestoelen en Marokkaanse specerijen, in zijn eigen jus. Tuinboontjes, doperwten en haricots verts met gesouffleerde aardappel en een truffelaardappel. Dit lam smolt langs het mes toen ik het wilde snijden, het smolt in mijn mond. Goddelijk was dit. Echt ongelofelijk lekker.

◊ Kaasplank We konden kiezen tussen een dessert of een kaasplank. Nu ben ik een kaaskop en koos ik dus voor de kaasplank. Ook omdat ik aangetrokken werd door de kaaswagen waarmee de kaasplank geserveerd werd. De kaaswagen werd aan je tafel gereden, je kon kiezen welke kazen je wilde en deze werden direct aangesneden. Het rook naar allerlei soorten kazen, wat ik heerlijk vind. Ik weet niet meer precies welke kazen ik had, helaas. Sowieso een Rotterdamse oude kaas, een kaas met knoflook en peper, een hele jonge kaas en een groene kaas. Die groene en die hele jonge kaas waren écht heel heftig. De brioche die ik erbij kreeg: onaards lekker.

Kaaswagen

Zoals ik al zei: ik heb niet genoeg hartjes om te vertellen wat ik van Restaurant Fred vind. Nu was dit de allereerste keer dat ik in zo’n restaurant kwam. Ik wist stiekem niet wat me overkwam, maar ik kan zeker wennen aan het prinsessengevoel wat ik daar kreeg. Geen een moment had ik het gevoel dat ik de gastheren-en vrouwen verveelde met vragen. Ze waren jong, gezellig en wat ik erg fijn vond: niet stijf. Tenminste niet aan onze tafel. Ze vertelde met liefde over de gerechten, hielpen ons graag en hielden ons scherp in de gaten. Het gevoel wat je hoort te krijgen in de horeca. Ik kan hier heus aan wennen.

Ook al werd er bij elke gang keurig uitgelegd wat het eten was, ik vergat het direct. Ik vroeg aan de dame hoe ik dit nou moest gaan doen, omdat het niet bleef hangen. Ze bood aan om de gerechten en de geschonken drank te mailen, zodat ik geen fouten hoefde te maken. Dit zijn die kleine dingetjes waardoor ik dus terug wil komen. Daarnaast maakten ze er ook geen probleem dat ik daar met een professionele camera om de haverklap foto’s zat te maken van hun gerechten. De vrouw die naast ons zat, keek afkeurend, maar daar had niemand een boodschap aan. Ik fotografeerde er lekker op los en dat vonden ze allemaal prima. Ja, Restaurant Fred, het was een echte beleving en wij komen graag nog een keer terug.

Restaurant Fred zit op de Honingerdijk 263-265 in Rotterdam Kralingen. Je kan ze volgen op Facebook, maar ik adviseer je gewoon te reserveren en Fred te beleven. Dat kan via hun website.

Vertel ons wat jij er van vindt