Posted in Interviews Tattooed Rebelles

Kickoff Tattooed Rebelles: ‘Ik ben iedere tatoeage’

Kickoff Tattooed Rebelles: ‘Ik ben iedere tatoeage’ Posted on 10 juni 2017Leave a comment

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let’s klets op Instagram en Twitter.

Tattooed Rebelles Thamar

‘Als je tatoeages hebt, ben je niet professioneel’ ‘Wanneer je ouder bent, krijg je zeker spijt van je tatoeages.’ ‘Je ziet eruit als een crimineel.’  Oh, en een mooie: ‘Als je er zo uit ziet, krijg je toch nooit een baan?’ Een greep van de opmerkingen en vragen die je krijgt als je (veel) tatoeages hebt. Anno 2017 klopt daar natuurlijk niets (meer) van, toch? Er zijn echter toch nog steeds mensen die zo denken, daarom: Tattooed Rebelles, omdat tatoeages niet bepalen wie je bent.

In de komende periode vertellen tien getatoeëerde vrouwen over hun leven, werk en ervaringen. Is getatoeëerd zijn een belemmering en zo ja, is het die belemmering waard? Hoe worden ze behandeld en aangekeken? Tegenwoordig lijken tatoeages een trend te zijn, wat vinden ze daar van? Op het moment van schrijven heb ik zo’n zeventien tatoeages, en besloot ik Tattooed Rebelles af te trappen met een persoonlijk stuk.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

Mijn eerste tatoeage

Zeventien was ik toen ik mijn eerste tatoeage liet zetten. Op de wreef van mijn voet, liet ik het kruis van Exodus tatoeëren. Oké, het kruis van Tupac (Shakur, rapper), want ik wist niet wie of wat Exodus inhield (nog steeds niet). Het was een tatoeage, een mooi kruis en ja, het ging erom dat het een tatoeage was. Ik wilde een tatoeage en ik zou er één krijgen ook. Nu ik 34 ben, moet ik bekennen dat ik intens blij ben dat het nooit een Tweety of Snoopy is geworden, dat had nooit bij me gepast. Mijn impulsiviteit heeft wat dit betrof gelukkig goed uitgepakt.

Ik geloof graag dat ik mijn tatoeage lang verborgen heb kunnen houden van mijn ouders. Vertellen heb ik niet gedaan, en de plek had ik redelijk strategisch bedacht. Als ik het me goed kan herinneren, kwam mijn moeder er eerder achter dan mijn vader. Beiden echter pas toen ik het huis al uit was. Niet dat mijn verhuizing erg veel later kwam, aangezien ik in datzelfde jaar op mezelf ging wonen.

Ik wilde een tatoeage en ik zou er één krijgen ook.

In het begin waren ze er geen fan van, maar ze wisten dat ik niet tegen te houden was. Ik ben altijd het type geweest wat deed wat ze wilde, tegen alles en iedereen in. Ik ontdekte graag lekker zelf dat sommige dingen niet voor mij waren weggelegd. Dat heeft betekend dat ik toch wel een goed aantal keer plat op mijn muil ben gegaan, maar het was een reis die ik niet snel zou willen veranderen. Op een paar dingen na, maar dat zijn zulke kleine lullige en korte periodes. Die doen er eigenlijk niet meer toe.

Oh ja, mijn ouders: de tatoeages zitten er. Mijn moeder vindt ze steeds mooier en eigenlijk toch wel goed bij mij passen. Mijn vader zegt er niets over, maar ik weet dat hij mijn feniks sowieso een kunstwerk vindt, en de tatoeage op mijn kuit vind hij ook heel mooi. De rest wat minder, maar daar kan hij niet zoveel aan veranderen. Aangezien hij een koppig kreng als dochter heeft. Zo één die altijd eerst pas doet en daarna vertelt.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

Meningen van anderen

Na mijn eerste, verstopte, tatoeage duurde het niet lang voordat de andere volgde. De meningen bleven redelijk lang uit, totdat ik echt zichtbare (en grote) tatoeages liet zetten. ‘Ik zou echt nooit tatoeages laten zetten’ is een opmerking die ik regelmatig heb gehoord. Het is niet per se negatief, maar ik heb nooit begrepen wat ik met zo’n opmerking moet. Oké, je wil geen tatoeages, maar waarom zou ik daar een boodschap aan hebben?

Ik heb bijvoorbeeld Alice in Wonderland getatoeëerd. Of ik dat heb  gedaan omdat ze een betekenis voor mij heeft of niet, dat zou niet uit moeten maken. Het is een tatoeage die ik wilde. De reden is niet belangrijk. ‘Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?’ Nou, misschien omdat ik het wilde? De betekenis ben ik niemand verplicht. Ik ben zelden te beroerd om het toe te lichten, maar soms heb ik geen zin en de frons op gezichten doen mij steeds minder, gelukkig.

Net zoals de lipstick op mijn arm wel eens vragen oproept of de strikjes op mijn achillespezen. Alles heeft een betekenis, en soms is die betekenis niks.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

Favoriete tatoeage

Zodra er aan mij gevraagd wordt welke tatoeage mijn favoriet is, dan moet ik erg lang nadenken: ik ben dol op allemaal. Het is makkelijker om te vertellen welke tattoo minst favoriet is. Dat is namelijk mijn Chinese sterrenbeeld wat achter in mijn nek is getatoeëerd. Het betekent letterlijk ‘zwijn’, maar in de Chinese dierenriem heeft het best een toffe betekenis, maar probeer jij maar eens snel uit te leggen dat het een astrologisch tatoeage is. En eigenlijk is het ook een klein beetje culturele toe-eigening van mijn kant. Ik ben niet Chinees en heb helemaal niets met Chinese astrologie of cultuur (alleen de eet-cultuur). Het wordt daarom ook tijd om wat over die tatoeage te laten zetten. Wat dat gaat worden weet ik nog niet, maar in ieder geval gaat het geen kleintje worden.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

‘Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?’ Nou, misschien omdat ik het wilde?

Wel ben ik heel dol op mijn Buginese bruid op mijn kuit en de feniks op mijn arm. Buginees (of Boeginees) is een taal die gesproken wordt in het zuiden van Sulawesi, een eiland in Indonesië. Mijn oma, inlandse (volbloed Indonesische), kwam van dat eiland. Een deel van de Buginese bevolking vluchtte tijdens de Nederlandse kolonisatie naar andere eilanden in Indonesië, waaronder Java, waar mijn Indo (Indonesische/Nederlandse) opa vandaan kwam. Die tatoeage staat helemaal voor mijn cultuur, wie mijn familie is en wie ik ben. Het mooie aan deze tatoeage is dat deze ook gezet is door mijn neef, Patrick Kempees, waardoor de cirkel rond is.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

Over de feniks heb ik twee jaar gedaan. Ik heb gezocht naar een tattoo-artiest die precies de stijl had die ik wilde voor mijn half-sleeve. Ik vond Ian Saunders, gastartiest in Amsterdam. Hij ging echter vlak na het zetten van mijn tatoeage een halve wereldreis maken, waardoor ik wat geduld moest hebben voordat ‘ie afgemaakt kon worden. Ik heb toen een jaar met alleen uitlijning gelopen. In 2015 was ‘ie helemaal af en was ik er ontzettend blij mee.

Een feniks staat symbool voor doorzetten en overleven. Het is een hele gangbare tatoeage, maar voor deze had ik niet de behoefte om anders te zijn dan de rest. Ik wilde gewoon iets wat de lading dekte en stond voor kracht, doorzetten en overleven. Iets wat een hele fijne bijkomstigheid is dat deze tatoeage geen uitleg behoeft: iedereen weet wel wat een feniks is. En zo niet, dan is het mijn huiskip.

Tatoeages en werken

Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden. Nu ik werk in het vakgebied waar ik in hoor te werken, weet ik dat het in ieder geval 85% met werkervaring te maken heeft gehad. Toch weet ik dat ik bij mijn huidige werkgever geluk heb gehad met hoe ik eruit zie.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

Ik ben corporate (online) communicatieprofessional en heb mijn tatoeages nog nooit hoeven afdekken. Niet wanneer ik contact sta met klanten, leveranciers of prospects. Ik mag zijn wie ik ben en dat vind ik wel heel erg belangrijk.

Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden

Natuurlijk kan ik me heel goed voorstellen dat tatoeages bij sommige organisaties en bedrijven niet kan, omdat het niet strookt met wat zij uit willen stralen. Ik vraag me dan wel altijd af wat ze uit willen stralen, waar tatoeages niet bij passen. Helaas heb daar nooit echt antwoord op gekregen, want meestal heeft het te maken met iets in de richting van professionaliteit, serieus genomen willen worden en een hele shady bedrijfspolicy waar je eigenlijk niets zinnigs uit kan halen. Soms zijn er hele goede redenen, zoals conservatieve klanten die een heleboel centen in het laatje brengen. Zo’n baan heb ik niet, tenminste; ik heb geen contact met dat soort cash cows. Gelukkig.

Ik heb nu geluk met mijn werkgever. Uiteraard is het geen garantie voor de toekomst, maar nu hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

‘Daar krijg je spijt van!’

Ik kan niet eens meer bedenken hoe vaak ik dat heb gehoord. Ik heb van meerdere dingen spijt gehad in mijn leven, maar wel blij dat ik het alsnog heb gedaan. Als ik spijt krijg van een tatoeage, is dat vooralsnog mijn spijt en daar heeft niemand anders wat mee te maken. Als ik ergens echt misselijk van word, is het die faux bezorgdheid van de wereld. Het is net als die geacteerde zorgzaamheid voor mensen die te te dik zijn voor de maatschappelijke standaarden. Allemaal van die mensen die bezorgd zijn over jouw welzijn, schei uit.

Eén ding staat vast: ik wil nooit meer terug naar een lege huid, dus spijt zal niet snel komen.

Zeventien tatoeages,.. ongeveer

Waarom ik zoveel tatoeages heb, wordt mij wel eens gevraagd. Mijn eerste reactie is dan vaak: “Weet ik veel, het gaat zoals het gaat.” Ik heb er ook geen goede reden voor (moet ik die hebben dan?)

De tatoeages maken mij meer mij. De tatoeages maken mij compleet, maar maken mij niet. Het is mijn binnenkant die naar buiten komt op mijn huid. Ik ben mijn eigen kunstwerk. Mijn tatoeages maken mij niet, maar ze maken me wel af. Elke tatoeage steeds een beetje meer. Ik weet niet of ik doorga voor een full body suit (van top tot teen getatoeëerd), maar ik ben zeker nog niet klaar, de laatste tatoeage is zeker nog niet gezet.

Eén ding staat vast: ik wil nooit meer terug naar een lege huid, dus spijt zal niet snel komen.

Bovendien is het verslavend. Ik heb roken jaren geleden al opgegeven, geef mij deze ene verslaving. Tatoeages maken mij blij; ik ben elke tatoeage. Tatoeages zijn allang geen taboe meer, het is eerder een taboe als iemand nog steeds zo denkt. ¤

Tattooed Rebelles Thamar
© Gaby Jongenelen Fotografie

In de aankomende weken zal je interviews lezen met tien vrouwen. Verschillende leeftijden, levens, ervaringen en beroepen. Zet je oogkleppen af, laat je inspireren door vrouwen. Alle vrouwen. Want het stopt niet bij getatoeëerde vrouwen, maar dat is voor later. Voor nu: welkom bij Tattooed Rebelles. 

Lees hier het verhaal van Fatima

Alle foto’s die te zien zijn in deze interviewserie, zijn gemaakt door Gaby Jongenelen. Een getalenteerde fotograaf uit de mooiste stad van Nederland (Rotterdam ja, dat klopt). Ik ben echt intens blij dat ze haar tijd en talent in dit project wil steken, samen met mij. Gebaseerd op wederkerigheid, omdat we elkaar bewonderen. Vrouwen voor vrouwen, daar is Rebelles alleen al op gebouwd en nu dit project ook. Liefde.

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let’s klets op Instagram en Twitter.

Wat vind jij?