Posted in Blogs Columns Uncategorized

Een ode aan de liefde

Een ode aan de liefde Posted on 3 augustus 2017Leave a comment

Grieks met de Rotterdamse R, realistische dromer, tikkeltje eigenwijs, maar niet te beroerd om dat toe te geven. Gek op sushi, schoenen, Youtube, schrijven, mijn werk, familie, vriendinnetjes en de grote verkering. Contacten vind ik leuk en kan via Instagram.

Lieve Georgios,

Klinkt best gek hé. Normaal gesproken noem ik je Jorrie, scheetje, schatje, moppie en als ik weer eens heel erg over de zeik ben klojo.

Terwijl ik dit typ, staat het liedje Ik laat je niet alleen op repeat. Je weet wel, ons liedje. Zet je die ook even op terwijl je verder leest? Gewoon om even in de juiste vibe te komen.

De afgelopen weken ben jij erin geslaagd om mij van een koele kikker te transformeren naar een weke jankdoos. Zo’n “zeikmokkel” die ook nog eens bij het minste of geringste “oeh”, “awh” of “wat mooi” krijst. Ik denk niet dat dit door je aanzoek komt. Ik bedoel, we hebben onze liefde voor elkaar al laten bezegelen toen we met het leipe idee kwamen om passende inktplaatjes te laten zetten. Nee scheet, de woorden die je de uren daarna uitsprak raakte mij pas echt. Van harte gefeliciteerd meneer! U heeft de torenhoge muur officieel doorbroken.

Eierstokken die beginnen te klapperen, terwijl je weet dat ik kinderen alleen leuk vind op een gepaste afstand van 2 meter. Ja lieverd, dat heb je met mij gedaan. Om mijn emotionele hergeboorte niet zomaar voorbij te laten gaan heb ik speciaal voor jou een ode aan de liefde geschreven. Zit je er klaar voor? Tissues bij de hand?

Bedankt dat jij mij een schouder biedt om te op te huilen. Misschien heb je het zelf niet door, maar jouw gebaren zijn voor mij belangrijker dan alle woorden die ooit geschreven zijn.

Bedankt dat je na één van die heftige jankbuien mijn door eyeliner verkleurde tranen wegveegt met je schone mouw en er daarna nog lachend achteraan zegt “Maakt niet uit, die was JIJ toch wel.”

Bedankt voor het aanreiken van een emmertje wanneer ik te veel gezopen heb of heel ziek ben (maar toch vaker dat eerste). En dat je de volgende ochtend met je liefste stemmetje vraagt of ik lekker heb geslapen.

Bedankt voor de toffe reizen die ik met je mag maken. Of we nu de verkeerde bus pakken om vervolgens een uur terug te moeten lopen (Berlijn), een autorit maken die drie keer zo lang is omdat ik tolwegen vermijden heb aangevinkt (Frankrijk), in niemandsland staan met een kapotte sneeuwscooter (Lapland) of in de brandende hitte klauteren naar een zee die vol kwallen blijkt te zitten. Gewoon omdat een of andere mongool op TripAdvisor zegt dat dit het mooiste stukje Ibiza is en dat ik zo heerlijk naïef ben om dat te geloven. Ja Jorrie, elke vakantie met jou is uniek.

Bedankt dat je (bijna) elke dag voor mij kookt. En dat je daarmee nog geen blijvende schade hebt aangericht.

And last but not least. Bedankt dat je mij nog nooit in de steek hebt gelaten. Dat je mij mezelf laat zijn, met al mijn imperfecties en gebreken.

Lieve Georgios, deze ode is speciaal voor jou geschreven. Net zo imperfect en vol met gebreken zoals als ik. Maar wel net als mijn liefde voor jou, oprecht en vanuit het hart.

Ik ken je goed genoeg om te weten dat je dit nu met een brok in je keel zit te lezen. Raak je hier al geëmotioneerd door? Wacht maar tot de geloftes, dan is het pas echt janken geblazen.

Voor altijd de jouwe.

Liefs,
Meni

Grieks met de Rotterdamse R, realistische dromer, tikkeltje eigenwijs, maar niet te beroerd om dat toe te geven. Gek op sushi, schoenen, Youtube, schrijven, mijn werk, familie, vriendinnetjes en de grote verkering. Contacten vind ik leuk en kan via Instagram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *